Aynı yerde olmak, birlikte olmak değildir.

Bazı bakışlar, dağıldığında daha çok acıtır.

Bazı yorgunluklar, yalnızca gecenin bildiği şeylerdir.

Birlikte yaşanamayacak bir mevsimin eksikliği.

Yokluğun, bir şehri soğuğun ötesine taşıdığı an.

Suçlanmamak için duygusuzlukta dolaşmak.

Sönen değil, büyüyen bir yangının içindeki yalnızlık.

İçsel yangının dışa vurumu.

Sevginin içine karışmış yavaş bir ölüm.

Tutabildiğini sandığın şeylerin aslında senden çoktan kaydığı bir an.

Sevdanın en görünür hâli.

Yokluğun, mekânı bile soyduğu bir an.

Azalan boşlukların doğurduğu ışık.

Gerçek dışı olanın iyileştirici gücü.

Acının bedene yerleştiği an.

Uzaklık zamanla alışkanlık olur.

Yokluk tekrar ettikçe derinleşir.

İnsan bazen kendi içinde boğulur.

Bazen en yakınımızdakini bile içimize tanıtmayız.

Rüyalar bile susuz kalabilir.

Bazen en güzel mevsim bile içten dökülür.

Yokluk bazen dışarıda değil, içtedir.

İnsan kendinden kaçamaz.

Her aydınlık fark edilmez.