Selviler Kesişmeyen keskin virajlar koyulu önümüzde Akşam izleri seyirde Önümde beyaz bir masa Üzeri çizilmiş kelimeler Esiyorken ...

Suya Yansıyan Aynalar Bugünde geçti gün Sensiz, sessiz, nefesinsiz Çekirge sesleri Köpek sesleri Birde içimdeki fırtınanın ...

Bulamadım Durdum, duramadım Zordum, soramadım Ben bu işi bulamadım Nereye gitsem olamadım Aklımı zora sokamadım Seni bana ...

Kırlangıçlar Veda ederken Gökyüzünde kırlangıçlar çırpınıyordu sessizce Uçurum kenarında parmak uçlarında sallanıyorken ...

Söyleyemem sevgimi leyla kıskanır Söyleyemem derdimi mecnun utanır Yazarım çizerim kalem usanır Şairin dervişin sözü ...

Kimdik biz Sisli gecenin karanlığında Yolunu kaybetmiş iki yabancı Tutulamayan eller Bakılamayan gözler Söylenmemiş ...

Acını Kokusu

Geçmiş Olsun

Bazen sevgi, yakarak var olur.

Yaralayan da yaralanan da aynı ben… Bir kalbin parçalanırken kendini anlatma biçimi.

Ne gitmek mümkün ne kalmak… Bir düğümün içinde sıkışmış iki varoluş.

.Tükenişin eşiğinde bir beden… Ve tek bir sesle yeniden doğan bir ruh.

Bazen gece, insanı uyandırmak için konuşur.

Bir dokunuş, bazen bütün varlığı sarsar.

Bir yüz, bir iz, bir bekleyiş… Sevgiyle yaralanan bir zihnin, kendine ve “sen”e yazdığı içsel döngü.

Bir kopuş anı… Zamanın durduğu, acının dönmeye devam ettiği yer. Karanlığın içinden gelen bir çağrı: yeniden doğma

Özgürlük; bir düş, bir gökyüzü, bir gelin ve bir toprak kadar sade… Ama içinde tüm varoluşu taşıyan derin bir çağrı.

Kaçışla varoluş arasında sıkışan bir ruhun, kendine dönüş yolculuğu… Yıkımdan doğan bir “ben”in ilanı.

Bir benliğin sınırlarını aşıp “biz”e dönüşen ruhların özgürlük hâli… Aşkın, sahip olmadan var olabildiği en saf alan.

Bağlılık ve özgürlük arasında salınan bir ruhun, rüzgârla, dokunuşla ve sevgiyle yükselişini anlatan şiir.

İnsanın kendi ruhuna dönüşünü; eksiklik ve bütünlük arasında gidip gelen içsel karşılaşma üzerinden anlatan güçlü bir şiir.

Aşkın tanımsız hâlini; yakınlık ve uzaklık, varlık ve yokluk arasında gidip gelen güçlü imgelerle anlatan yoğun bir sevgi şiiri.

Vicdanını yitirmiş insanın, ardında bıraktığı yıkımı ve kendi içindeki karanlığı anlatan sert ve çarpıcı bir şiir.

Karanlıkta sıkışmış bir ruhun; umut, yalnızlık ve içsel kayboluş arasında gidip gelen derin sorgusunu anlatan şiir.