Sessizliğin içinde yankılanan bir yalnızlık… İçsel çocuğun karanlıkla uyutulduğu bir gece anlatısı.

Acıların limanından ayrılmaya cesaret eden bir ruhun, umutla çizdiği son rota… Bu şiir, korkuya rağmen ilerlemenin ve içsel ...

Bir ev, bir yıkım ve nefessiz kalan bir ben… Adalet, yalnızlık ve kalbe saplanan bir kanca.

Yaralayan da yaralanan da aynı ben… Bir kalbin parçalanırken kendini anlatma biçimi.

Ne gitmek mümkün ne kalmak… Bir düğümün içinde sıkışmış iki varoluş.

.Tükenişin eşiğinde bir beden… Ve tek bir sesle yeniden doğan bir ruh.

Bir kopuş anı… Zamanın durduğu, acının dönmeye devam ettiği yer. Karanlığın içinden gelen bir çağrı: yeniden doğma

Bir yüz, bir iz, bir bekleyiş… Sevgiyle yaralanan bir zihnin, kendine ve “sen”e yazdığı içsel döngü.

Özgürlük; bir düş, bir gökyüzü, bir gelin ve bir toprak kadar sade… Ama içinde tüm varoluşu taşıyan derin bir çağrı.

Kaçışla varoluş arasında sıkışan bir ruhun, kendine dönüş yolculuğu… Yıkımdan doğan bir “ben”in ilanı.

Bir benliğin sınırlarını aşıp “biz”e dönüşen ruhların özgürlük hâli… Aşkın, sahip olmadan var olabildiği en saf alan.