Bazen sevgi, sahip olmadan da var olabilir.

Bazen insan, sevildiğine inanarak kendini ayakta tutar.

Bazı sonlar, gelmeden önce hissedilir.

Aynı yollar, farklı zamanlarda başka anlamlar taşır.

İnsan, eksikliğini başkasında değil kendinde tamamlar.

Huzur, doğru anlaşılmakla başlar.

Her şey, insanın kendisiyle başlar.

Aranan cevap, çoğu zaman içeridedir.

Her duygu, aynı yoğunlukta karşılık bulmaz.

Hayat, düşe kalka öğrenilen bir yalnızlık hâlidir. ​

Gerçeklik, gördüğümüz değil; görmeyi seçtiğimiz şeydir.

İyi niyetle atılan her adım, önce korku yaratır; zamanla güvene, en sonunda akışa dönüşür.

Sevgi bazen varlıkta değil, yokluğun tekrarında büyür.

Ayrılık, en çok sıradan anların eksilmesiyle anlaşılır.

Ayrılık bazen gelmeden başlar, yokluk gelmeden hissedilir.

Bir gidişin sadece ayrılık değil, yok oluşa dönüşen ağırlığı.

Bir varlığın yokluğu, zamanın akışını değiştirebilir.

İçinde büyüttüğün birinin, senden kopuşunun geride bıraktığı sessiz kırılma.

Sevginin acıyla birleştiği yerde, içimdeki çocuk sessizce yok oldu.

Direnişin bittiği yerde, yoklukla yüzleşen bir kalbin çözülüşü.

Hiçbir şey yapamama hâlinden, karanlığın içinde fark edilen acı bir aydınlığa açılan içsel bir çözülme.

Yakınlığın içinde gizlenen uzaklık.

Yazının içinden taşan bir hüzün hali.

Bir insanın yokluğunda bile içimizde yaşamaya devam etmesi.