Bazı insanlar, gittiğin her yere seninle gelir.

Bazı sevgiler, en çok yazarken yaşar.

İçte olan, dış dünyaya da yansır.

Bazen en çok sevdiğini yok sayarak geçersin.

Duyulmak, bazen sevilmekten daha zor olur.

Bazen birini büyütürken kendinden eksilirsin.

Sevgi, görünenlerden çok daha fazlasıdır.

Bazen sevginin varlığı, eksikliği bile tamamlar.

Düşünmek bazen insanı kendi içinde kaybettirir.

Bazı geceler, insanı kendine yabancılaştırır.

Bastırılan acı, en çok gecenin sessizliğinde duyulur.

Sevgi bazen insanı geri dönüşü olmayan yollara sürükler.

Sevilen kişi bazen en uzak olana dönüşür.

Bazen geriye sadece izlerle yaşamak kalır.

Bazen sevgi, korumak için gizlenir.

Geçicilik, en çok mevsimlerle hissedilir.

Bazı duygular, şartlara rağmen varlığını sürdürür.

Bazen en uzun zamanlar, birkaç saniyelik dokunuşta anlam bulur.

Bazı başlangıçlar, yokluğun ilk fark edilişidir.

Bazı yağmurlar huzur getirmez; ağırlık bırakır.

Bazı acılar, yalnızca duvarlara anlatılır.

Bazı acılar, yalnızca duvarlara anlatılır.

Anlaşılmayan duygular, en derin sessizlikte büyür.

Yokluk, insanı yavaş yavaş dönüştürür.