Parçalıyordum, dağıtıyordum yüreğim gözyaşlarını
bu şehrin ağlayan sokaklarına.

Yağmurun ağır bastığı bir günde çıkmıştı son kez bu kapıdan.

Ben ağladım, bulutlar ağladı.

Acısızdı gözyaşlarım.

Düşünmek kadar huzur vericiydi.

İçimde başlayan duygu yoğunluğunun
ağır bastırmasıyla ağlıyordum.

Ağlamanın bana bu kadar huzur vereceğini hiç düşünmemiştim.

Keyifliydim, gülümsüyordum gözlerini düşünerek.

Biliyordum ki, yine bulutların gözyaşlarına gömüldüğü bir gün
dönecekti bana, şehrime.

Gözlerimi asılı bırakmayacaktı bu kapıda.

Geçiciydi asılı günler.

Yine bir merhabayla huzur bulacak, içimi rahatlatacak.

Oksijenler çekecektim.

“İşte yaşamak bu” diyerek güne çığlıklar basacak,
yüksüz bırakacaktım günü arkamda.

AYŞE AYGÜN E-Ş-2001 -Ş24