Parçalıyordum, dağıtıyordum yüreğim gözyaşlarını, bu şehrin ağlayan sokaklarına

Yağmurun, ağır bastığı bir günde çıkmıştı son kez bu kapıdan

Ben ağladım, bulutlar ağladı

Acısızdı gözyaşlarım

Düşünmek kadar huzur vericiydi

İçimde başlayan duygu yoğunluğunun
ağır bastırmasıyla ağlıyordum

Ağlamanın bana bu kadar huzur vereceğini hiç düşünmemiştim

Keyifliydim, gülümsüyordum gözlerini düşünerek

Biliyordum ki, yine bulutların gözyaşlarına gömüldüğü bir gün
dönecekti bana, şehrime

Gözlerimi asılı bırakmayacaktı bu kapıda

Geçiciydi asılı günler

Yine bir merhabayla huzur bulacak,

İçimi rahatlatacak oksijenler çekecektim

“İşte yaşamak bu” diyerek güne çığlıklar basacak, yüksüz bırakacaktım günü arkamda

AYŞE AYGÜN E-Ş-2001 -Ş24