UYANIŞ 53

Bilinç, Eylem ve Adaletin Etik Eşiği

Var olan sistem tarafından kalbi uyuşturulmuş bireylerin, programlanmış biçimde mekanik refleksler sergilemesi mümkündür. Ancak kullanılmayan bir bilinçten, dönüştürücü ve sağlıklı bir tepki beklemek, gerçekçi bir beklenti değildir. Hakkını talep etmek yerine susmayı tercih edenlerin, farklı bir sonuç beklentisi içinde olması; çölde oltasını atıp balık bekleyen bir balıkçının beklentisinden farksızdır. Varlık, eylemlerinden farklı sonuçlar elde etmek istiyorsa, karşısında duran soruna verdiği tepkileri dönüştürmek zorundadır. Aynı davranış örüntülerini sürdürerek başka bir sonuç beklemek, yalnızca mevcut döngüyü yeniden üretir. Bu bağlamda dönüşüm, düşünsel bir farkındalıktan ziyade, eylemsel bir kopuşla mümkün hâle gelir. Bilinçaltında biriken korkulardan sıyrılarak yürümeyi seçen birey, “us” ve “tin” ile kurduğu temas ölçüsünde bu döngülerin kırılma noktalarını tespit edebilir. Tam da bu noktada adalet sistemi, yalnızca kurumsal bir yapı olmaktan çıkar; etik bilincin talebiyle işleyen kolektif bir mekanizmaya dönüşür. Hiçbir toplum, kendi çocukları üzerinden kurulan pazarlıkları meşrulaştıramaz. Çocuk, uzlaşma konusu yapılabilecek bir araç değil; toplumsal vicdanın korunması gereken asli değeridir. Ruhları uyuşturulamamış bireylerin sisteme yönelttiği yıkıcı etki, ancak enerjisel bir salınımla, yani sessiz ama kararlı bir eylemle mümkün olur. Hiçbir kuvvetin yıkamayacağı tek gerçek ise, etik bilinçle hizalanmış kalplerin sessiz dayanışmasıdır.

                                                                                                                                                                                                                   20.01.2026 / 01:43
                                                                                                                                                                                                                        Ayşe Aygün