UYANIŞ 59

Etik Erozyonun Eşiğinde: Sorumluluk, Yapı ve Bilinç Ayrışması

Varlık, sağlam olduğunu düşündüğü ve bizzat inşa ettiği yapının etik bozulmalarını görmezden gelme refleksini terk etmeyi seçtiği anda, başkalarına ait sorumlulukları üzerinde taşıma yükünü de bırakmış olur. Toleransın alışkanlık hâline getirildiği yapılarda, sorumluluklarını sürekli erteleyen bireyler; adalet arayışında olan varlıkların tepkisel tutumlarını, kendi sorumluluklarını üstlenme zamanının geldiğine işaret eden bir uyarı olarak kabul etmekte zorlanırlar.Başkasının sahasında, o alanın etik sınırlarını yok sayarak kendi oyununu kurmaya cesaret eden her birey, bu oyunun sürdürülebilir olmadığını ve nihayetinde kazanılamayacağını fark etmek durumundadır. Etik ihlallerle örülen bu tür bozulmalar, kimi zaman yeni ve daha bütünlüklü bir yapılanmanın önünü açarken; aynı frekansta ve aynı bilinç düzeyinde paylaşım kuramayan özneleri de kaçınılmaz biçimde ayrıştırır. Böylece akış yeniden düzenlenir ve yapısal dönüşüm kendiliğinden başlatılmış olur.İhlal edilen adalet ilkesinin yeniden inşa edilebilmesi, etik erozyona neden olan yapılanmaların kararlılıkla sonlandırılmasını zorunlu kılar. Bu sonlandırma, yalnızca bireysel bir tercih değil; toplumsal normların ve ortak vicdanın gerekliliklerini yerine getirme iradesinin bir sonucudur. Bilinçli ya da bilinçsiz biçimde sessiz kalınan her an, adaletsizliğin yükünü ağırlaştırarak onu sıradanlaştırır ve sınır tanımaz bir hâle getirir. Bu normalleşme ancak net bir irade ve kararlı bir duruşla ortadan kaldırılabilir.Korku bariyerini aşabilen her varlık, sorumluluğunu üstlendiği yapıların bozulup yeniden düzenlenmesini bir kayıp olarak değil; etik bütünlüğün yeniden tesisi adına bir kazanım olarak değerlendirebilecek olgunluğa erişmiştir. Bu olgunluk, adalet ilkesini merkeze alan her yeniden yapılanmanın temel taşıdır.                   

          08.02.2026/07:34 AYŞE AYGÜN