Gülümseyen gözlerime bakma

 İçimde sefil bir ben…
Tırnaklarımın üzerine tutunarak yere düşmemeye çalışıyorum

Sırtımda tonlarca ağırlık
Tek bir toz tanesi konsa düşeceğim

Üflüyorum boşluğa son gücümle
Konmasın tanesi hüznün

Ve nefesim kesiliyor

Başımın üzerine uzun bacaklı bir kuş konuyor
Aynı yöne bakıyoruz, gözlerimiz parlıyor
Sessizliğimi bozuyor

Rüzgâra çarpan sesinde bin umut
Ben susuyorum, o söylüyor

Sesiyle yok oluveriyor güçsüzlüğü bedenimin
Bir kuş sesi

Havalanıyor gökyüzüne
Başımı kaldırıyorum

Gökyüzü mavi, gökyüzü beyaz, gökyüzü umut kokuyor

Kesilen nefesimi toparlıyorum
Derin bir sessizlikte içine çekiyorum umudu
Yüzüm aydınlanıyor

Bir kuş sesiyle yeniden doğuyorum

AYŞE AYGÜN E-Ş-2020 -Ş82