Gözlerim sensizken yasak etti kendine sevmeyi.

Sensizken canımın çığlıkları çanlarını vuruyor içime.

Ama yine de sen “gül” diyorsun.

Yoksulluğunu çekerken tüm varlığımla,
gülebilir mi gözlerim özgürce, söyle?

Şimdi yoksunum varlığından
ve ışıksız bir dünyadayım.

Bu, sanki hissetmediğin nesneler arasında
umutsuzca çırpınmak gibi bir şey.

Keşke sınırsız güçlerim olsa da zamanı yok etsem.

Keşke ansızın bir mucize olsa ve ben yakamoz olsam,
deniz suyu olsam, giyinsem sırtına.

Bir mucize olsa ve sen bir yağmur damlası olsan,
dağılsan pencereme, ben dokunsam sana,
avuçlarım ıslansa.

Avuçlarını uzatsan,
uykusunu alamayan gözlerim
avuçlarında uyusa…

AYŞE AYGÜN E-Ş-1997-Ş10