Biter mi gece, doğar mı aydınlık. Isıtmıyor güneş, üşüyorum!
Ne zaman örüldüğünü bilmediğim duvarlar arkasındayım

Önümde gece, göğümde bulut

Bedenimden ayrı, yokluk içinde sallanıyor kalbim...
Ilık meltem rüzgârları yok, durgun, sakin ve yorgunum...

Bitmiyor gece, doğmuyor aydınlık, kendimi bulmuşken kendime uzağım...
Kimsesizim, sessizim, dengesizim .Sıkışmış kelimeler duvarlar arasına

Kalemim kırık, yazmıyor bir hec.
Saklambaç oynuyor çocukluğum, tutmuyor elimden

Hangi taşı kaldırsam altında gece

Fısıldıyor ay, yıldızlar çözümsüz bilmece

Gözlerimde gece hüznü.Gökyüzünde güneş

Kaldırımlar kar soğuğu.Bahçemde donmuş çiçekler

 Mırıldanıyor pencere önlerinde solgun ezgiler

Dudaklarımda soğuk bir nefes kulaklarımda dost sesleri
Kahkahalar kırık, sözler keskin

Okunmuyor en güzel kitaplar

 Ellerimde boş kâğıtlar, gözlerimde sessiz sinemalar

Acıtıyor yokluk vurguları
Her sabah bir umut.Her gece binlerce hüzün...

İçime işlerken yok oluşum

Dilimde yenilginin tuzlu tadı, zafer çığlıkları atıyor pervasız, küstah, acımasız

Ne zaman biter gece, ne zaman doğar güneş?
Sessizliğin içinde savrulurken kalbim Isıtmıyor içimi gün ışıkları...

AYŞE AYGÜN E-Ş-2019 -Ş70