Ağaçlarla savrulup ürperen,
sonbaharın gözyaşları ile ıslanan
titrek yapraklar,
titreyen vücuduma eş.

Ölesi üşüyorum, kanım donuyor.

Avuçlarımı sıkıyorum ısınmak için,
yararı yok olsa da
beni avutuyorum.

Ufukta ilk kızıl ışıklar vururken,
hızla ölen gece gibiyim, hızla ölüyorum.

Ve çevresini kızılımsı bir buğuyla sarmış
ılık güneşi göremiyorum.

Bu gece sokak lambası da yanmadı,
yakmadılar, ışıksızım, korkuyorum.

Ve olmadık zamanlarda seni düşünüyorum.

Kulağımda son gülüşünün hışırtıları,
ellerimi tutuyorsun, ısınıyorum.

Ne vakit seni düşünsem,
bedenim acıyor, ruhum sancıyor.

Hasta ve yorgun bir yaşlı gibi,
ölü bir deniz gibiyim, dümdüzüm.

Artık yüreğimde çılgın dalgalar çarpmıyor.

Koca bir kasırga durmadan beni izliyor.

Çember daralıyor, çıkamıyorum, kaçamıyorum.

AYŞE AYGÜN E-Ş-1996-Ş6