Bedenlendiği ruhun farkındalığıyla uyumlanamayan zihin, kuramadığı dengenin kaygan zemininde; kozasından çıkamayan bir tırtıl gibi geri geri gitmeye mahkûmdur.
Uyanışını gerçekleştirmemek için direnen ve kendince güvenli alan olarak atfettiği o karanlık mağaradan çıkmayan insanoğlu, sonsuz bir labirentin içinde kıvranıp durur.
Bilinçaltı ile yüzleşmekten korkan kalp; çıkış için bir mucize beklemek yerine, mucizenin kendisi olduğunu algılaması gerekir.
Ayşe Aygün U-M-2026-M10
