Kapalı kapılar arkasındaydım, kentin aynası yoktu
Yansımayan bir yüzün arayışıyla boğuluyordum
Çıkışı olmayan caddelerin sonunda, bulunmayan varlığın vuruyordu beni
İçime bıraktığın serinliğin uykusuzluğunda sabahlıyordum

Gözlerim adını okuyordu her insanın yüzünde, tahminsiz yakındın
Hayatın vurgularından uzaktım, sorularından, sorunlarından
Düşünmenin bu kadar huzur verdiğini seni düşünmekle kendime anlattım
Düşünmek içime sindi, sen içime sindin

Kendimden bir şeyler bulunuyordu varlığında
Beklentisiz bir dostluktu seni yaşayışım
Gideceğini düşünmek bu yüzden sıkıntı vermiyordu bana
Gitmeyen bir yanın olacaktı bende

Mevsimi değişmeyecekti sensiz günlerin, bahar yine benimle kalacaktı
Varlığında olduğu gibi yine sensiz konuşulacaktı istenenler
Varmışçasına heyecanla beklenecekti 17.45’ler, 19.15’ler
Çenem dizlerimin arasında sıkıştırılarak sabahlanacaktı geceler,

üretmenin kaynağı olacaktı bendeki varlığın

Yorgun olmayacaktım sabahları, uykusuzluk vurmayacaktı beni
Bazen dostça ellerimi sıkman için ruhumu uyutmak isteyecek, uykunun kollarına bırakacaktım kendimi
Gün, yaşamak adına başlatılacaktı; uzun mevsimler boyu sürecek bir serinlikle evrenim

Rüzgarın esintisiyle dağılacaktı saçların, sükûnet beni bırakmayacaktı senli zamanlarda
Kollarım beyaz bir yelken gibi kendini hazırlayıp, bıraktığın o serinlikte yol açacaktı ve sen yanımda olmayacaktın
Bunu bilmek hiçbir şeyi değiştirmeyecekti, aydınlığı yakaladığım o yolda sınırları zorlayarak yol alacaktım, sen olmayacaktın…

Uzun zaman önce buna kendimi hazırlamıştım, acısızlığım bu yüzdendi
Yine de düşündüğümde gözlerindeki samimi şefkati batıyor yüreğime bir şeyler
Sıkışma devrini yaşatıyor yüreğime gözlerinle bütünleşmek

Bu yüzden gözlerine uzak kalmak huzur veriyordu bana
Sakindim ve seni sıkıntısız yaşamaya çalışıyordum
Bana beklemek yakışır aydınlıkları, olmadığın zamanlarda

AYŞE AYGÜN E-Ş-2001 -Ş25