Gölgeniz arkanızda fırtınalar kopartıyorken,
Siz vicdanınızdan uzak, hızla yok ediyorsunuz her şeyi.

Seviyor, seviliyor, sevişiyor ve tüketiyorsunuz...

Yenileniyor ve yeniden seviyorsunuz.

Ardınızda bıraktığınız varlıklar
Yarınsız güneşlerde tane tane dağılırken,

Acımasızca gülüyorsunuz yeni günde...

Bakmasanız da ardınıza,
Yaptığınız kötülükler sizin içinizde,
Kök salmış bedeninize...

Kaç hayat yıktınız, kaç ev yaktınız, kaç can aldınız...

Kırılan kalpleri nasıl onarırsınız?

Nasırlaşmış umursamazlığınızla
Nasılda rahatsınız...

Bilmem ki ruhunuzu nerede bıraktınız...

“İnsan”dınız,

“İnsansız”sınız..

AYŞE AYGÜN E-Ş-2019 -Ş71