Yüzümü saklıyordum, korkunun şehveti sarmış karanlık dünyamı
Suyunu çekmiş denizler kadar yüklü gözlerim, ağlayamıyordum
Tenime yapışan kurumuşluk, sararmış yaprakları kıskandırıyordu

Başım dizlerimin arasında, umutsuzlukla çırpınan düşüncelerim yüzüme yansıyordu
Bu yüzden yüzümü saklıyorum insanlardan
Umutsuz olduğum zamanlarda yaptığım gibi yine

Kendimi karanlıkların prensesi sanıyordum
Benim için geçirilen zamanların hiçbir değeri yok
Yaşadığım acı ile savaşırken zamanın nasıl geçtiğini bilmiyorum

Ne zaman biteceğini bilmediğim bir acıyla savaşmaktan daha kötü ne olabilirdi ki
Az önce yine ağladım acım için
Gözyaşlarım yoktu, gözlerimi sıktım, dudaklarımı ısırdım, içimi ağlattım

Ne kadar kolay geliyor sana, dudaklarında alaylı bir gülümseme ile bana acıyorsun belki de
Çok çaresizim, sıcaklığını hiçbir zaman hissedemeyeceğim düşüncesi beynime yerleştikçe
İçimdeki sıkıntı daha da çoğalıyor

Oysa o kadar yakınsın bana, bir o kadar uzak
Sığınıyorum sevginin sonsuzluğuna ve unutuyorum uzaklıkları

Umutsuzum, ne kadar sığınsam da sonsuzluğuna inandığım değerlerin
Sensiz hiçbir değeri yok

Karmakarışığım, çelişkiler içindeyim, boğuluyorum
Boğazımdaki ipin ucu sende…

AYŞE AYGÜN E-Ş-2001 -Ş26