Kırgınlığımın katılaşmış coğrafyasında ışıksız kalmıştı umut
Ve yoktu günümde yüzünün yansımaları

Oysa gözlerinin gülüşü vurmuştu ilk yüreğime
Ilık, içten ve samimi gülüşlerinle taşıdım kalan umudumu güne

Bitimsiz özlemlerimle, bitmeyen türkü tadında büyüdü sevdan
Bir sazın ince tellerinde, bir yüreğin yanık seslenişinde işlendin

Yüreğimin her bir hücresine
Ve yine düşürdün beni dönüşü olmayan sevda yollarına

Omuzlarımın ağır yükü olan utangaçlığımı indirip bir merdiven başına;
Sunuşlarımı sorgulamadan döküverdim tüm duygularımı

Öylesine içten ve cüretkârdım ki;
Kendimi tanıyamamak acı veriyordu bana

Oysa sınırlayamadığım duygularımı
Savurmadığım için kaybetmemiş miydim sevdiğim tüm insanları

Belki de hükmünü indirgeyemediğim
Kaybetme duygusundan korktuğum için dağıtıyorum kendimi böyle pervasızca

Seni kaybetmekten korkuyordum
Oysa bilmiyor muydum?

Duvarlarım kaybetmenin soğuk damgalarıyla doluydu…

AYŞE AYGÜN E-Ş-2002 -Ş29