Ruhumun kayıp parçası olduğuna inandığım insan,

düşselliğin oyunlarına kapılmadığımı ispatlamak istercesine
bir içtenlikle bana kucak açması,
karanlıklarda kaybolan ruhumun aydınlığa çıkmasını sağladı.

Kavramlar yeniden yakalandı.

Olumsuzluk kavramları yok artık hayatımda.

Oyun başladı, adı başoyuncu bölümüne kazındı.

Yıldızlar, yakamoz, güneş, aydınlık toplandı.

Başımı çevirdiğim her yere yüzü çizildi.

Benimleydi, içselliğimi anlamıştı; düştü, gerçekleşti.

Kaybedilmeyecek değerlerle varlığına bağlı olduğumu biliyordu.

Emindi benden, içtenliğimden.

Onu hiçbir zaman yok edemeyeceğimi biliyordu.

Ve bu bana yetiyordu.

Varlığının olmadığı zamanlarda onu yaşatmak,
üzerime çökmesini sağlamıyordu acıların.

Kaygısızlığın gemisinde, maviliğin eşsiz sularında
yol alıyordu yüreğim.

Bu yüzden acı vermiyordu bana yokluk vurguları.

Giderken bıraktığı o iyimser tablo, o duygu yoğunluğu
kendime olan güvenimin bana sıkıca bağlanmasını sağlıyordu.

AYŞE AYGÜN E-Ş-2000 -Ş23