Ruhumun kayıp parçası olduğuna inandığım insan,

düşselliğin oyunlarına kapılmadığımı ispatlamak istercesine
bir içtenlikle bana kucak açması,
karanlıklarda kaybolan ruhumun aydınlığa çıkmasını sağladı

Kavramlar yeniden yakalandı

Olumsuzluk kavramları yok artık hayatımda

Oyun başladı, adı başoyuncu bölümüne kazındı

Yıldızlar, yakamoz, güneş, aydınlık toplandı

Başımı çevirdiğim her yere yüzü çizildi

Benimleydi, içselliğimi anlamıştı

Düştü, gerçekleşti.

 Kaybedilmeyecek değerlerle varlığına bağlı olduğumu biliyordu

Emindi benden, içtenliğimden

Onu hiçbir zaman yok edemeyeceğimi biliyordu

Ve bu bana yetiyordu

Varlığının olmadığı zamanlarda onu yaşatmak,
üzerime çökmesini sağlamıyordu acıların

Kaygısızlığın gemisinde, maviliğin eşsiz sularında yol alıyordu yüreğim

Bu yüzden acı vermiyordu bana yokluk vurguları

Giderken bıraktığı o iyimser tablo,

 o duygu yoğunluğu,
kendime olan güvenimin bana sıkıca bağlanmasını sağlıyordu

AYŞE AYGÜN E-Ş-2000 -Ş23