Varlık, kendi gerçeğini hatırlamakta direndikçe; zihnin kendisi için kurguladığı oyunu kusursuzca oynar.

Rolünde samimi olması, “mış”lar ve “miş”lerle dolu bir kimlik yaratma konusunda güçlü bir performans sergilemesini sağlar.

Ancak zihnin bu ikna gücünün etkisiz kaldığı bir eşikle karşılaştığında, sert bir bariyere çarpar.

Aynı yolda ilerlemenin artık ileri götürmediğini, aksine geriye çektiğini fark eder.
Boynunda asılı ipin sıkışmasını hissetmeye başlar…

Bu sıkışmışlık hâli, yüzeyde kalmayı bırakıp derine dalmak için bir davettir.

Ancak bu daveti kabul etmek, korku bilincinden çıkmayı gerektirir.

Esaret, hücrelerine kadar işlemişken; kendini sandığı sanrıdan sıyrılmak kolay değildir.

Zihin, kimliksizliği kimlik gibi sunarak; kurduğu senaryoyu sürdürmek için güçlü nedenler üretir ve ipleri elinde tutmak ister.

Varlık, bu ipleri boynundan çıkarma cesaretini bulduğunda; gurur ve onur adı altında egoyu besleyen zihnin stratejilerinden kurtularak, kendi hakikatiyle yüzleşir.

Bu kolay bir süreç değildir.
Ama bu süreç, insanı sözde özgürlükten çıkarıp özde özgürlüğe ulaştıran tek yoldur.

Varlık, zihnin katman katman taktığı maskeleri fark etmeli ve olmadığı rolleri oynamaktan vazgeçmelidir.

İnsanın kendine teslim olması ve kalbin damarlarında dolaşan kirli kanı dışarı atması; ona en doğru yolu gösteren harita olacaktır.

Ayşe Aygün U-M-2026-M29