Kötü bir alışkanlıksın bende.

Kalbimden fırlayıp beynime doğru
hızla yol alan bir virüs.

Düşüncelerimi kaplamışsın,
her bir şeyin özünde sen.

Varlığının dışında hiçbir kimseden
ve nesneden habersiz ben.

Belki güzel değilsin, hatta çirkinsin,
ama yüreğimin sesiyle keşfedilmişsin.

O çok sevdiğim yakamozlara zıt,
su yüzüne çıkmamış tutkulu duygularımla
sevilmişsin.

Umutlarımın ümitsizliğe dönüştüğü
ve tükendiğimde
farklı bir şekilde çıkarsın karşıma.

Terk edilmişliğimin uçurumlarından dönerim,
yine de değişimsiz severim seni.

Belki her defasında biraz daha fazla.

Gönül penceremin perdeleri kapalı başka mevsimlere,
yarınları düşünmeden sünger çekmişim geleceğe.

Şimdi geçmişim gibi, bir senli mevsimlerdeyim.

Ve cebimde biriktirdiğim saklı duygularımı
savurarak dört mevsime…

AYŞE AYGÜN E-Ş-1997-Ş8