Kral çıplaksa, kimliğini kaybetmişse; halkını görmüyorsa ve bunu halk da göremiyorsa, varlıkların benlik bilincinde sapmalar yaşanmaktadır.

Bu kıtlık bilincinden çıkamayan ruhlar; bebek katillerinin, savaş meydanında meyvelerini paylaşırken sınırsız olasılıklar üzerinden sınırlar çizmesine olanak tanır.

Acıdan beslenmeyi kendine motivasyon edinmiş ruhlar; ayın gölgesinde saklanırken, güneşini sınırlayan gezegenlerin evrensel savaşında korkarak gölgelere sığınır.

Bu seçim, yıkıcı bir etki yaratırken; bu etkinin sıcak tepkisini ensesinde hissedecektir.

Aynı döngünün evrensel tekrarını izlerken, yapının yıkılmasını sağlamak yerine onu sağlamlaştıran bürokratlar, kendi sonlarını hazırlamaktadır.

Bu feodal yapılar; kömürün sıkışmadan parlamaması gibi, o kömürün edindiği deneyimlerle elmasa dönüşmesine bilinçsizce katkı sağlar.

Ölüm, uyuyan ruhlar için bir illüzyondur…

Karanlığın zaman düzleminde, zamanı geldiğinde; zamansızca kötülüğün kaybettiği yasasının değişmeyeceğini fark eden bilinç uyanırsa ve kendi yolculuğunda parlamaya devam ederse, ancak o zaman bu savaşlar bitecektir.

Ayşe Aygün U-M-2026-M25