Ve ben, sen olduğumdan beri kuşlar kadar özgürüm.
Taşıyorum kalbini aklımda, kimse dokunamıyor, sen dokunamıyorsun...

Tutuyorum sımsıkı ellerinden ve geziniyoruz şuursuzca
düşlerimin en özgür yanlarında.

Uçurum yok, rüzgârlar yok, yağmurlar yok, karanlık yok...
Uçuyoruz pervasızca, kuşlar kıskanıyor, mavi uslanıyor...

...

Unutuveriyoruz her şeyi, sımsıkı sarılıyor, sarsılıyoruz.
Ruhlarımız coşuyor bir bedende; büyüyor, besleniyor, yenileniyoruz.

Çırpınan kelebeklerimiz renk buluyor, içimizde kıpır kıpır bir heyecan...
Geç kaldığımız baharı erken yakalıyoruz, buram buram kokuyor çiçekler,
kediler koşuşturuyor...

Ruhta bir coşku, kalpte bin duygu; sözde son umut kök salıyor.
Adı değişiyor hayatın, biz oluyoruz.

Bir düş kuruyoruz seninle, bulutlara çiziyoruz hayatı.
Hayat bir çocuğun bayram ayakkabısı...

Bitmeyen bir kitabın okunmayan yanı, içilmeyen şarabın dilimizdeki tadı.
Kavrulan güneşte suyun akışı, çölde kumun serinleyen anı.

Yansız yanımızın sızlayan adı...
Ve sen, hayatımın can damarı, kanayan yaranın coşkulu yanı.

Sen bende her şeyin adı, benim olmayanın ben yanı...