Varlık; kavramsal olguların kaosunda sıkışan ruhunun nefes almasını sağlamak yerine, yetisini yenilginin dipsiz kuyularına teslim eder.

Sezgisinin sesine güvenmenin duygusal bir zayıflık olduğunu düşündüren zihnini susturamayarak, kendi karanlığının aydınlanmayan yanına sıkıca tutunur.

Yarattığı bu yanılgının içinde pervasızca savrulurken, bastırılmış bilinçaltı bilgilerinin yoğunluğunda boğulur.

Tin’in evrensel yolculuğunda yönettiğini zannettiği oyunun, aslında oyuncusu olduğunu unutur.
Oyunu yeniden kurmanın, var olan yaratımın gerçekliğini değiştiremeyeceğini göremez.

Sezgilerinin ışığında ilerlemek yerine; var olan yapının yıkılıp yeniden yaratım yapılamayacağı gibi, yapının bilinç katmanlarına paralel ilerlediğinin idrakına varamayarak, sonsuz bir döngünün evreşmeyen yanında kalır…

İlerlemenin; alt bilinç katmanlarını tetikleyen olumsuz kavramların kargaşasında kalmak yerine, zihni susturarak kalbin olgunlaşmasını sağlamak olduğu fark edildiğinde, sezgilerin aktif kullanımı başlar.

İşte insan olmanın en önemli ayrımı da burada kendini gösterir.

Zihni susturup sezgilerine kulak vererek, kendi gerçeğini sevgiyle kucaklayan birey; kendisi için inşa edilen yapının anlamsızlığını anlamlı kılacak olgunluğa ulaşır.

Ayşe Aygün U-M-2026-M23