Silinmeyen bir şeydin sen
Kan kırmızı tadındaydı sevdan

Aşkın canını acıtacak kadar imkânsızdın
Ve imkânsızlıklarımı öncesi olan gerçeklerim gibi benimsetiyordun sen

Güçlüydün
Güçsüzdüm sana karşı

Kimdin sen; hangi şehrin ürkek çocuğuydu yüreğin, kimdin ve ne işin vardı benim yüreğimde?
Kimsenin giremediği bu şehre nasıl da böyle rahat giriyordun

Yazgım diyebilecek kadar yakın, yazgısızlığım diyebilecek kadar uzaktın
Çelişkilerimi çekiştiriyordun ha bire kendine

Susmamı ve kabullenmemi kolaylaştırıyordu cesaretin
Yaptığım onca muhasebenden sonra yine çıkışı kendine bağlatıyordun

Bağlandığım bir şeydin sen
Ekmek gibi… su gibi… nefes gibi… zorunlu bir alışkanlıktın, alışkanlığımdın

Öylesine gerçek ve içten yaşatıyordun ki beni, çekemiyordum kendimi senden
Öyle bir ben yaratıyordun ki, benden vazgeçemiyordum, yarattığın benden

Beklentilerimi erteletiyordun hep bir ertesi güne
Yine de vazgeçemiyordum senden

Vazgeçilmez bir şeydin sen
Vazgeçilmezimdin

AYŞE AYGÜN E-Ş-2003 -Ş33