Kaybolmuşluğumun yıkıntılarını yaşayarak
Uçurum kenarlarında parmak ucu mesafelerle yol alıyorum

Dargınlığım hayata, daralmış cümleler kurduruyor bana
Garantisiz bir hayatın topal yollarında

Daha ne kadar tutunabilirsin ki güvencesiz ellerin sıcaklığına
Ne kadar sığınabilirsin gülümseyen yüzlerin gerçeksizliğine

Her gün bir şeyler daha kaybetmek
Ve yenilginin tuzlu sularına alışmak

Daha ne kadar ayakta tutabilir ki seni
Son sekmelerini yaşıyorum hayatın

Tek bir darbe gelse…

Belki büyütüyorum hayatın sunuşlarını
Bana yansımalarını

Bıraksam adam gibi yaşamayı
İnce düşüncelerin hassasiyeti ile yoğrulmayı

Sürükleneceğim hayatın düzenine
Düzenine uyup hayatın düzensizleşsem

Yani çıksam insan olmak için insanlıktan…

AYŞE AYGÜN E-Ş-2008 -Ş39