Ve an gelir benim güzel annem, bir günün sonunda o yorgun ellerinle gözyaşlarımı silip, gün batımı bulutlarıyla bir yıldız kadar hızlı kayar, yok olursun benim olmayan diyarlardan.
Mutluluk getirmek olsa da bana amacın; buğulu pencereme yatırıp omzun yerine başımı, burukluk devrini yaşatırım gözlerime.
Ve sonra benim güzel annem... Yazgısızlığıma, yazgısızlığımıza katlanarak uzun bir kışın ağırlığını omuzlarıma yükler ve seni beklerim
AYŞE AYGÜN E-D-1997-M1-D1
- Etiketler:
- Ayşe Aygün
- deneme
- anne
- yokluk
- bekleyiş
- edebiyat
- duygusal metin
- Türkiye
- Sivas
